دوغاب در اصل مخلوطی از آب (یا مایع دیگر) و ذرات جامد است که در مایع حل نمی شوند. عواملی مانند نوع، اندازه، شکل و غلظت ذرات جامد مجموعاً خصوصیات فیزیکی و جریانی دوغاب را تعیین می کنند. توصیف دقیق نوع خاصی از دوغاب در زمینه مهندسی نیازمند شناسایی پارامترهای مشخصه کلیدی است. علاوه بر این، درک خواص و طبقه بندی دوغاب ضروری است. در کاربردهای صنعتی، دوغاب ها بر اساس ویژگی های خاص خود دسته بندی می شوند.
(1) دوغاب های همگن:اینها حاوی ذرات جامد بسیار ریز هستند که حتی زمانی که دوغاب در حال استراحت است، ته نشین نمی شوند. با این حال، تغییرات در غلظت می تواند منجر به تغییرات در ویسکوزیته ماکروسکوپی دوغاب شود. بنابراین، این مشخصه همگنی یک عامل حیاتی در هنگام انتخاب دوغاب است.
(2) دوغاب های غیر همگن:برخلاف دوغاب های همگن، این ها حاوی ذرات جامد بزرگ تری هستند. ته نشینی قابل توجهی زمانی رخ می دهد که دوغاب در حال استراحت است و ذرات درشت تر سایندگی دوغاب را افزایش می دهند. دوغاب های غیر همگن از انواعی هستند که بیشتر در تولیدات صنعتی با آن مواجه می شوند.
از دیدگاه فیزیک، پمپ دوغاب نوعی پمپ گریز از مرکز است. با استفاده از چرخش یک پروانه برای تولید نیروی گریز از مرکز عمل می کند و در نتیجه انرژی محیط مخلوط-شامل ذرات مایع و جامد را افزایش می دهد. پمپ‌های دوغاب برای انتقال دوغاب‌هایی طراحی شده‌اند که بسیار خورنده هستند، حاوی ذرات غیر همگن و دارای غلظت‌های جامد بالا هستند. این آنها را اساساً از پمپ های آب{4} شفاف استاندارد متمایز می کند. پمپ های دوغابی که در تولیدات صنعتی با آن مواجه می شوند، یک دسته خاص از پمپ های مورد استفاده برای حمل و نقل دوغاب هستند.
